தமிழ்த் தொண்டன்

அருணகிரிநாதரின் "Rap...

2005-06-15T15:38:00.001+08:00

காதலன் படத்தில் "பேட்டை ரேப்" என்கிற பாட்டை கேடிருப்பீங்க. தமிழில் முதல் "ரேப்" பாட்டு இதுதானென்று எல்லோரும் சொன்னார்கள். பாட்டை இயக்கிய ரெஹமானை பாரட்டினார்கள். ஆனால் தமிழில் இது தான் முதல் "ரேப்" என்று நான் ஓற்றுக் கொள்ளவில்லை. ஏனென்றால், சுமார் 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு.. அருணகிரிநாதர், முருகன் பேரில் எழுதிய பாட்டுகளில் நிறைய பாட்டுகள் , "ரேப்" சாயலில் இருக்கின்றன.

சரி...
தும் தும் தக திகுதக திகுதக
தும் தும் தக திகுதக துகுதக

என்கிற மெட்டில் தாளம் போடுங்கள். பிரகு.. கிழே எழுதியுள்ளப் பாட்டை பாடி பாருங்கள். உங்களுக்கே விளங்கும் :-)
முத்தை தரு பத்தி திருனகை
அத்துக்கிறை சத்தி சரவண
முத்திக்கொரு வித்து குரு பர என ஓதும்

முக்கட் பர மற்கு சுருதியின்
முற்பட்டது கற்பித்- திருவரும்
முப்பத்து முவர்க்கத்- தமரரும் அடி பேண

பத்துத்- தலை தத்தக் கணைதொடு
ஒற்றைக்- கிரி மத்தைப் பொருதொரு
பட்டப்- பகல் வட்டத்- திகிரியில் இரவாக

பத்தற்கிர தத்தைக் கடவிய
பச்சைப்புயல் மெச்சத் த்யகு பொருள்
பட்ஷத்தொடு ரக்ஷித் தருள்வதும் ஒரு நாளே

தித்திதெய ஒத்தப் பரிபுர
நிர்த்த படம் வைத்துப் பயிரவி
திக்கொட்க நடிக்கக் கழுவொடு கழுதாட

திக்குப் பரி அத்தப் பயிரவர்
தொக்குத்தொகு தொக்குத் தொகுதொகு
௪஢த்ரப்பவுரிக்குத் த்ரிகடக என ஓத

கொத்துப் பறை கொட்டக் களமிசை
குக்கு குகுக் குகுகுகு
குத்திப் புதை புக்குப் பிடியென முதுகோகை

கொட்புட்றெழ நட்பட்ற் அவுணரை
வெத்தி பலியிட்டுக் குலகிரி
குத்துப் பட ஒத்துப் பொரவல பெருமாளே

என்ன? விளங்கிச்சா? எப்படி இருந்தது நம்ம அருணகிரிநாதரின் "ரேப்"?:-)

அன்புடன்,

தமிழ்த்தொண்டன்

பாரதியும் வேதாந்தமும்.

2005-06-11T16:48:00.000+08:00

.
ஆதி ஷங்க்ராச்சாரியாரின் "பஜ கோவிந்தம்" என்கிற நூல், மக்களால் போற்றப்பட்டது. வேதாந்தத்தை மிக எளிதாக, சுருக்கமாக, அன்னாளில் மக்களுக்கு புரியும் மொழியில் எழுதியுள்ளார். ஆனால் அதைவிட சுருக்கமாக வேதாந்தத் தத்துவங்களை சொல்ல முடியுமென்கிறது என் தந்தையுடன் பாரதியின் பாஞ்சாலி சபதத்தை படிக்கும் பொழுது தெரிந்துக் கொண்டேன். அதில், முதல் பாகத்தின் 82ஆம் பாட்டில் அவர் மிக அழகாக வேதாந்தத்தின் மூல தத்துவங்களை எழுதியிருக்கிறார். அந்தப்பாட்ட்டு பின்வருமாறு:

நானெனும் ஆணவம் தள்ளலும் - இந்த
ஞாலத்தைத் தானெனக் கொள்ளலும் - பர
மோன நிலையில் நடத்தலும் - ஒரு
மூவகைக் காலம் கடத்தலும் - நடு
வான கருமங்கள் செய்தலும் - உயிர்
யாவிற்கு நல்லருள் பெய்தலும் - பிறர்
ஊனைச் சிதைத்திடு போதிலும் - தன
துள்ளம் அருளின் நெகுதலும்

இதற்கு விளக்கம், மரத்தடி.கொம் இல் திரு ஹரி கிருஷ்ணன் இவ்வாரு கூரியுள்ளார்:
http://www.maraththadi.com/article.asp?id=1668

நான்' என்று (மற்றவரைத் தாழ்வாக எண்ணி, தம்மை உயர்வாக) நினைக்கும் ஆணவத்தை விடுவதும், இந்த உலகமே நான் என்ற பரந்துபட்ட பாவனையை மேற்கொள்வதும், பல திக்குகளில் பாயும் எண்ணங்களை (சித்த விருத்தி) அடக்கி, முதற் பொருளில் சிந்தையை நிறுத்தும் மெளன நிலையில் எப்போதும் இருத்தலும், கடந்த காலம், நிகழ் காலம், எதிர் காலம் என்ற பிரிவுகளை உடைய காலத்தைக் கடந்து நிற்பதாகிய தன்மையும், நடுநிலைமை பிறழாத, சரியான காரியங்களை மட்டுமே செய்வதும், (நடுவினது ஆகிய காத்தல் தொழிலை மேற்கொள்வதும்) எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒன்றேபோல் அருள் செய்வதும், தன் ஊனையே மற்றவர் சிதைத்திடும் போதிலும், அவரிடத்தில் சினமேதும் கொள்ளாமல், மாறாக அருளால் உள்ளம் நெகுவதும்.....

இது தான் வேதாந்தத்தின் மூல தத்துவம். இதை நம் சோந்த வாழ்க்கையில் கைப்பிடித்தோமானால், வாழ்நாளை சுகமாக கழிக்கலாமென்று நம்புகிறேன்.

தியாக பூமி -- பரவாயில்லை..

2005-06-10T17:07:00.000+08:00

கல்கியின் "தியாக பூமி " யை படித்து முடித்தேன். கதை நல்லா விருவிருப்பாகத்தான் போயிற்று. ஆனால்.. கடைசியில் கல்கி கொஞ்சம் சொதப்பிட்டாரு என்கிறது என்னுடய கருத்து. தர்ச்செயலாக நடைப்பெற்ற சம்பவங்கள் ஏராளமாக இருந்தன இக்கதையில். எடுத்துக்காட்டாக .. ஸாவித்திரி.. சென்னையில் குழந்தையுடன் அலைகிறபொழுது, அப்பாவை சந்திக்கிறது..அவள் பம்பாயில் எந்த அம்மணிக் கிட்ட வேலைக்காக செல்கிராளோ.. அது அவளுடய அத்தை... பிரகு.. சென்னையில்.. குழந்தை சாருவை ஆம்.. அவளுடய குழந்தை தான்.. சந்திக்கிறது... காவலரையில் தன் கணவனை சந்திக்கிறது.. இதெல்லம் தர்ச்செயலாகத்தான் நடைபெருகிறது.. இது உங்களுக்கே கொஞ்சம் ஜாஸ்தியா தோணலை?:) இக்கதையை கல்கி.. திரைப்படத்துக்காகவே எழுதியதைப்போல் இருக்கிறது. (ஸார்.. நாம ஸாவித்திரியை ஸாவித்திரியாக நடிக்க வைக்கலாம்... அப்பரம்.. நம்ம ரங்காராவ் காருவை அவர் தந்தையாக நடிக்க வைக்கலாம்... :-))

ஆனால்.. இக்கதையில் பாரட்டப்படவேண்டிய விஷயங்கள் நரைய்ய இருக்கின்றன. அந்த காலத்தில்.. (இது
கிட்டத்தட்ட 60 வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதிய கதை) இப்படியொரு கதை எழுதியது ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கிறது. ஒரு பெண்... தன் கணவனை.. வேண்டாம் என்று சொல்லி.. வீட்டை விட்டு வெளியேருகிறாள். தன்னுடய சொந்தக் காலில் நிர்க்கணூமென்று எதிர்ப்பார்க்கிறாள் . இது.. பாரட்டகூடியு விஷயமல்லவா? நமது நாட்டில் இன்னும் எத்தனையோ கிராமங்களில்.. எத்தனையோ வீடுகளில்.. கணவனும்.. மாமியாரும் சேர்ந்து .. எத்தனையோ பெண்களை கொடுமைப் படுத்துகிறார்கள். கதையின் முடிவை சற்று மாற்றி எழுதியிருந்தால் இன்னும் ஜோராக இருந்திருக்கும் (இது என்னுடய கடுத்து தான்!). ஸாவித்திரி.. கணவனை வழக்கில் தோர்க்கடித்து, தன்னந்தனியாய் குழந்தையை வளர்ப்பதைப்போல் முடித்திருக்கலாம். ஆனால் அந்தக்காலத்தில் இதை ஏற்றுக்கொண்டிருப்பார்களா? இல்லை என்று தான் தோன்றுகிரது.

இவ்வளவு ஆண்டுகளில்.. நம் நாட்டில் ஏன் இன்னும் மாற்றங்கள் ஏர்ப்படவில்லை?‌?

தியாக பூமி

2005-06-04T23:04:00.000+08:00

அமரர் கல்கியின் "தியாக பூமி" என்கிற கதை படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். என்ன அர்ப்புதமாக எழுதியுள்ளார் கல்கி. அருமையான கதை. போன நூற்றாண்டின், முதல் 25 வருடங்களுக்குள்‌ கதையின் வரும் சம்நவங்கள்‌ நடக்கின்றன. அந்த "ஸாவித்திரி" கதாபாத்திரத்தைப் பார்த்தல் தான், படிக்கிரவர்களின் மனதில் ஒரு விதமான அனுதாபம் உண்டாகின்றது. பாவம் அந்தப்பென். சிரு வயதிலெயே திருமணமாகி, கணவனின் அன்பைப் பெராமல், மாமியாரின் கொடுமையை தாங்கிக்க முடியாமல், வீட்டை விட்டு வெளியேவந்து, ஒரு குழந்தையுடன் சென்னையில் கஷ்டப்படறுதைப் பார்த்தால் யாருக்கு தான் அவள் பெயரில் அனுதாபம் உண்டாகாமலிருக்கும்?‌

ஆனால் இக்கதையை போன நூற்றாண்டின் கதையாக மட்டும் கருதிவிடமுடியாதி. இன்னாளிலும், நம்நாட்டில், இப்படிப்ப்ட்ட கதைகள் இருக்கின்றன. மிக வெட்கப்பட வேண்டிய விஷயமல்லவ இது?‌ 100 வருடங்களில் மாற்றங்களே ஏற்படவில்லையா?‌

கதை முழுவதையும் படித்த பின்பு, என் கருத்துகளை எழுதுகிறேன்.

தமிழ்த் தொண்டன்

திருவள்ளுவரும் "" பொய் பொய்"" காலணியும்

2005-05-31T10:17:00.000+08:00

"பொய் பொய் "‌ காலணணியா? திருவள்ளுவரா? இதுக்கும் அவருக்கும் என்ன சம்பந்தம்? சொல்லறேன் கேளுங்க.

எல்லோரும், திருவள்ளுவரின் இந்த குரளை படித்திருப்பீங்க:

குழல் இனிது யாழ்இனிது என்பதம் மக்கள்
மழலைச்சொல் கேளா தவர்

பொதுவாக யாரையாவது "இந்த குரளின் பொருள் என்ன?" என்று கேட்டால், "அட.. குழந்தைகளின் பேச்சுக்கீடாக, இந்த உலகத்தில் ஏதுமில்லை" என்று கூருவார்கள். அது தான் இல்லையின்னு நான் சொல்ல வர்றேன். திருவள்ளுவர் "படா"‌ஆளுங்க. அந்த குறலில் அவர் "தம் மக்கள்‌"‌என்று தான் கூரியிருக்கார்.
அதாவது, தன்னுடய குழந்தையின் மழலைச்சொல்தான் இனிதாக இருக்குமே தவிர, அடுத்த வீட்டுக் குழன்தை அந்த மாதிரி பேசினால் நாம் அவ்வளவு ரசிக்கமாட்டோமென்கிறார்.. வள்ளுவர் இரண்டாயிர வருடங்களுக்கு முன்பு கூரியதை நான் சமீபத்தில் தான் உணர்ந்தேன்.

முதலில், "பொய் பொய்" காலணி என்றாலென்ன? அதாங்க.. குழ்ந்தைகள் பொட்டுகிட்டு போவாங்களே. காதில் நாராசமாக விழுமே. கேக்கரவங்களுக்கு எரிச்சலாக வருமே. அதைத்தான் நான் சொல்லுகிறேன். எல்லொரையும்போல எனக்கும் அந்த "பொய் பொய்" சத்தத்தைக் கேட்டாலே எரிச்சலாக வரும். குழந்தைகளின் பேரில் கோபம் வராது. அவங்க தாய்-தந்தையின் பேரில் தான் வரும். "மட சாம்பிராணீங்க".. குழந்தைகளுக்கு இதைத்தான் வாங்கி கொடுப்பர்களா?‌ அப்படியே வாங்கிகொடுத்தாலும், வெளியிலே கூட்டிண்டு வந்து எல்லோருக்கும் ஹிம்ஸை பண்ணராங்களே" என்றெல்லம் நினைப்பேன். ஆனால் எனக்கு குழந்தை பிறந்த பிரகு , நானே அந்த மடத்தனத்தை பண்ணினேன். அதாவது என் பெண்ணுக்கு நான் அந்த காலத்தில் வெருத்த அதே "பொய் பொய்" காலணியை வாங்கி கொடுத்தேன்.

என்ன செய்ய.
"குழல் இனிது யாழ்இனிது என்பதம் மக்கள்
பொய் பொய் காலணி ஓசை கேளா தவர்"

என்று நான் கூரட்டுமா?‌:-)

தமிழ்த் தொண்டன்.

கலாசாரம் , சம்பிரதாயம், பண்பாடு...

2005-05-26T19:34:00.000+08:00

.இன்று காலையில், கல்கியின் கேதாரியின் தாயாரென்கிற கதையை படித்தேன். அதில், ஓரு பார்ப்பனர் குடும்பத்தில் பிறந்த பெண்ணுக்கு சிரு வயதிலெயே திருமணம் பண்ணி வைக்கிறார்கள். ஆனால் அப்பெண்ணின் கணவன், (கேதாரி), திடீரென்று மரணமடைகிறான். பிரகு அவன் மனைவிக்கு மொட்டை அடித்து, காவி வச்திரம் அணியச்செய்து, விதவைக் கோலம் பூண்டு உட்கார வைக்கிறார்கள், என்ன அனியாயம் அப்பா இது, இதை சம்பிரதாயம் என்கிற பெயரில், ஒரிரு தலைமுரைக்கு முன்பு, செய்தார்கள்.

எனக்கு ஞாபகமிருக்கிரது... என் கொள்ளுப்பாட்டியின் தங்கை... அவங்க உண்மையான பெயர் என்னவென்று கூட எனக்கு தெரியாது. சுப்புக் "குஞ்சி என்றழைப்பர்கள். (அன்னாளில் பார்ப்பனர்கள் சித்தியை குஞ்சி என்ருஅழைக்கிர வழக்கமிருந்தது. ) அவங்க நிலமையும் இதே மாதிரி தான். சிரு வயதில் தன் கணவனை பரிகொடுத்துவிட்டு, மொட்டை அடித்துவிட்டார்கள். குழந்தைகள் கிடையாது.... பாவம்.. சொந்தக்காரங்க வீட்டா சுத்திண்டிருந்தாங்க. யாருக்கவது குழந்தை பிறந்தால், சுப்புக் குஞ்சி தான் அதுக்கு போவார்கள். இப்படியே வாழ்க்கையை கழித்தார்கள். இதே அவங்களுக்கு மருதிருமணம் செய்திருந்தால், அவங்க வாழ்க்கை எவ்வளவு மாருபட்ட விதத்தில் போயிருக்குமோ?

பண்பாடு என்று பேசும்போதெல்லாம், எனக்கு ¨சின்னத்தம்பி¨ படம் தான் ஞாபகதுக்கு வரும். வந்தாலே எரிச்சலா வேர இருக்கும். என்ன படங்க அது?‌சரி பாட்டு நன்றாக இருந்தது என்று ஒத்துக்கொள்கிறேன். ஆனால் ஒரு பெண்ணை இப்படியா காண்பிக்கறது? அதுவும் ப்ரபு சாப்பிட்ட எலையில் குஷ்பூ சாபடர காட்சி ச்கிக்கவில்லை. இயக்குனரை கேட்டால், எது எப்படி நடக்கிறதோ நாங்கள்‌ அதைத்தான் படம் பிடிக்கிரோமென்று சொல்லுவார். அது சரி. ஆனால் அதை காண்பிக்கும்போது அதை ஆமோதிக்கவேண்டாமல்லவா? இப்படி படம் எடுக்கரதுனால இன்னும் எத்தனை கிராமங்களில் எத்தனை பெண்கள்‌அவஸ்தை படுகிறார்களோ?

எல்லாவற்றையும் தமிழ் பண்பாடு எனக்கூரி விடுவாார்கள். சுத்த அனியாயம்.

தமிழ்த்தொண்டன்

அடேங்கப்பா...என்ன வலி வலிக்குது.....

2005-05-26T14:49:00.000+08:00

அது தாங்க.. நான் எழுதிய பதிவுக்கு நீங்க போட்ட பதிலைத்தான் சொல்லறேன். .நக்கீரர் வம்சத்தில் பிறந்தவங்க மாதிரி :-p சும்மா ஒரு தமாஷுக்கு சொன்னெனுங்க....

எனது எழுத்துத்தமிழில் பிழைகள் இருக்கின்றனவென்று எனக்கு தெரியும். எழுத்துத்தமிழிலிருக்கும் பிழைகளை நீக்குவதற்கு தான் நான் தமிழ் வலைப்பதிவில் எழுத ஆரம்பித்தேன். நான் ,,நல்ல தமிழ் பேசவேண்டும் ,, என்று எழுதியதின் பொருள்,
என் எழுத்துத்தமிழின் மிழைகளால், சரிவர வெளி வரவில்லை. ஆனாலும் தப்புத் தப்பா எழுதி உங்களனைவரையும் படுத்துவது என்ற தீர்மானத்துக்கு வந்துவிட்டேன். :-)

எழுத்தில் பிழைகளிருந்தால் அதை மன்னித்து திருத்தவும்....

அன்புடன்,

தமிழ்த்தொண்டன்

ஏனப்பா தமிழா, தமிழ் உழுங்கா பேச மாட்டியா?

2005-05-26T06:44:00.000+08:00

இந்தியாவில் எங்க வேணுமானாலும் போயி பாருங்க, அவனவன் தன்னுடய மொழியை உழுங்காக பேசுவான். தனது தாய் மொழியைப் பேச பெருமைப் படுவான். தமிழனைத் தவிற. உத்தர ப்ரதேச்த்தில் உள்ள என் நண்பர்கள் ஹிந்தி அருமையா, ஆங்கில வார்தைகளின் கலபடமில்லாமல் பேசுவாங்க. நான் பல வருடங்கள் மேர்க்கு வங்காளத்தில் வசித்திருக்கிறேன். அங்கேயும், வங்காளிகள் தனது தாய்மொழியில் எவ்வளவு அருமையாக உரையாடுவார்களென்று தெரியுமா?

தமிழ் நாட்டு மக்கள் தான் தமிழில் பேசினாலே மரியதை குரைவாக எடை போடராங்க. குரிப்பாக சொல்ல போனால், ஆங்கில பயிற்றுமொழி பள்ளிக்கூடத்தில் ப டித்த தமிழர்கள் தமிழில் எவனாவது பேசரதைக் கேட்டால், படு கேவலமா ஒரு ¨லுக் ¨ விடுவாங்க. அவங்க தமிழ் பேசினாலும், கொச்சைத் தமிழ் தான். அதிலும் பெரும்பாலும் ஆங்கில வார்த்தைகளே உபயோகிப்பது பழக்கம். நான் இவங்களை ஒன்று கேட்க விரும்புகிறேன். ஏங்க... ஆங்கிலம் பேசும் பொழுது, இலக்கணத்தில் தவறு ஏர்பட்டால், உங்களுக்கு ஓரே கூச்சமாக போகரது இல்லை?‌பின்ன ஏங்க தமிழ் பேசும் பொழுது அந்த கூச்ச உண்ர்வே இல்லை உங்களுக்கு?‌ அட அத விடுங்க.. தமிழை த்ப்பாக பேசுவது ஓரு style ஆக போயிவிட்டது, நீங்கள் ஆங்கிலத்தில் என்னிக்காவது ¨My pens is here¨ என்று சொல்லுவீங்களா?‌ பின்ன ஏங்க தமிழில் ¨பேனா இங்க இருக்கு¨ என்று சொல்லரீங்க?‌

முரைப்ப்டி தமிழ் கற்றுக்கொள்ளுங்கள் அய்யா!

மாங்கா மடயங்க

2005-05-23T09:34:00.000+08:00

சிங்கப்பூர் நல்ல ஊரு தான். சுத்தமாக இருக்கும். மக்கள் எல்லோரும் அமைதியாக இருப்பாங்க. அடிதடி, சண்டை, இந்த மாதிரி பிரச்சனைகளெல்லாம் கிடையாது. மிக பாதுகாப்பான ஊரு. தாய்க்குலங்கள் எந்த நேரத்திலும் வெளியே போகலாம். ஈவ் டீசிங்க் என்கிற ஒரு ஜந்து தலை நிமிற முடியாது. நிமிர்த்தினால் சவுக்கடி தான். இவ்வளவு இருந்தும் சிங்கப்பூரின் இளைஞ்ஞர்களின் மேல் எனது அபிப்பிராயம் கெட்டு விட்டது. சுத்த மாங்கா மடயங்க என்று நினைக்கிறேன். ஏனென்று கேட்பீர்களே? சொல்லறேன்.. கேளுங்கள்.

நான் சிங்ஙப்பூரில் ஒரு க்லப்புக்கு கிரிக்கெட் விளையாடுவேன். கிரிக்கெட் மைதானத்துக்கு அந்தப் பக்கம் ஒரு பள்ளிக்கூடம் இருக்குது. பள்ளிக்கூடதுக்கும், மைதானத்துக்கும் இடையில் ஒரு மாங்கா மரம் இருக்கு. அதில் கொத்து கொத்தா மாங்கா தொங்குது. "ஆதுக்கென்னங்க? மாங்கா மரம் இருந்தால் பழங்கள் தொங்கதானெ செய்யும்?" என்று நீங்க கேட்பீங்கன்னு எனக்கு தெரியும்.

அய்யா, நான் இந்தியாவில் பிறந்து வளர்ந்தவன். இந்தியாவின் எந்தப் பகுதியிலும் சரி. மாங்கா மரமென்று ஒண்ணு இருந்ததென்றால், அப்பகுதியில் உள்ள அணைத்து சிருவர்- சிருமிகளும் அங்கு வேட்டையாட வருவாற்கள். இதை தடுக்க யாராலுமியலாது. மாங்காயை விட்டு வைத்தால் தானே அது மாம்பழமாகும்? பிஞ்சுலியே பரித்து விடுவார்கள் அந்த பிஞ்சுலியே பழுத்த பசங்க!! கல்லை அடுக்கிவைத்துக்கொண்டு அர்சுனன் மாதிரி குரிபார்த்து அடித்தோ அல்லது, மரமேறி பரித்தோ, மாங்காய்களை காலி செய்வார்கள்.

இப்படியிருக்கையில், சிஙப்பூரில் ஒரு மாமரத்தில் இவ்வளவு மாங்காய்கள் தொங்குவதை பார்த்தால், நான் அதிர்ச்சியடைவதில் வியப்பேதுமில்லை அல்லவா? அதுதான், அவங்களை மாங்கா மடையர்களென்று சொன்னேன்!
இப்படி நாங்க பேசிக்கொண்டிருந்தபொழுது, ஒரு அறிவாளி, ஒரு குழுவை அப்பொழுதே நியமித்து, அதை சில காய்களை பரித்து வருமாறு அனுப்பவேண்டுமென்ற யோசனை சொன்னான். கேட்க நன்றாகத்தானிருந்தது. ஆனால் இது சிங்கப்பூராயிற்றே! சவுக்கடிக்கு அஞ்சி எவனும் அசையவில்லை. அடச்ச! அந்த பள்ளிக்கூடத்தில் எந்த மாணவனாவது "தில்லா" போயடிப்பனாவென்று கார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்!!

அறிவிப்பு

2005-05-20T23:55:00.000+08:00

சரி..ப்லொக் எழுதுவதென்று முடிவு செய்துவிட்டேன். இனி எழுதி தானெ ஆக வேண்டும்? அதுவும் எனக்கு முறைப்படி தமிழ் எழுத வராது. ஏனென்று கேட்கிறீர்களா? சொல்லறேன். கேளுங்கள்! (கதை கேளு கதை கேளு.. நெஜமான கதை கேளு...)

நான் பிறந்தது புது தில்லியில். வளர்ந்தது, ஓரிச்சாவிலும், மேர்க்கு வங்காள்த்திலும். ஆகையால், பாள்ளிக்கூடத்தில், த்மிழ் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பு, எனக்கு கிடைக்கவில்லை. சிரு வயதில், என்னுடய தாயார், எனக்கு தமிழ் எழுத்துக்களை கற்று குடுத்திருந்தார்கள். ஏதொ, எழுத்துக் கூட்டி தமிழ் படித்து கொள்வேன்.

எனக்கு தமிழின் மீது பற்று ஏர்பட்டதற்கு இரு காரணங்கள் இருக்கின்ற்ன.

எங்க அப்பாவுக்கு தமிழ்ப் ப்ற்று மிக அதிகம். வீட்டில் சில சமயம் கம்ப ராமாயணத்திலிருந்து சில பாட்டுக்களை படித்து காட்டுவார். அதில் ஒரு பாட்டின் அழகு என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. அப்பாட்டு பின்வருமாறாக:

அஞ்சிலே ஓன்று பெற்றான் அஞ்சிலே ஓன்றைத் தாவி
அஞ்சிலே ஓன்று ஆறு ஆக ஆர் உயிர் காக்க ஏகி
அஞ்சிலே ஓன்று பெற்ற அணங்கைக் கண்டு அயலார் ஊரில்
அஞ்சிலே ஓன்று வைத்தான் அவன் எம்மை அளித்துக் காப்பான்

இப்பாடலை கேட்ட்தும் எனக்கு இப்பாட்டை எழுதியவர் ஒரு தமிழன் என்கிற பெருமையும், அதே நேரத்தில் இப்பாட்டை (என் தாய் மொழியில் எழுதிய பாட்டை) என்னால் சுயமாக படிக்க முடியவில்லயே என்று வெட்கமும் கலந்து என் மனதில் குடிகொண்டது.

தமிழின் மீது எனது பற்று வளர்வதற்கு இன்னொரு காரணம், தஞ்சையில் இருக்கும் பெரிய கோவில் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். என் முனோர்களின் ஊரு தஞ்சை தான். நான் அங்கு 10-12 முறை தான் சென்றிருப்பேன். ஆனால் ஏன் என்று புரியவில்லை.. அங்கு போனாலே பெரிய கோவிலை பார்க்காமல் திரும்பவே முடியாது. அதுவும் பெரிய கொயில் முன்னாடி நின்றாலே மெய் சிலிர்க்கும். முன்பு எப்பவோ , எந்த ஜன்மத்திலோ இங்கு வந்திருக்கேனென்று தோன்றும்.

பெரிய கோயிலைக் கட்டிய ராஜ ராஜ சோழரைப் பற்றி தெரிஞ்சுக ஆவல் கொண்டேன். அமரர் கல்கியின் பொன்னியின் செல்வனை படிக்க ஆரம்பித்தேன். முதல் பாகத்தை படிக்கவே கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது. கொள்கையில் உருதியாக இருந்தேன். படிக்க படிக்க, வேகமாய் படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒரு வழியாக ஐந்து பாகங்களையும் முடித்தேன். பிறகு பார்த்தீபன் கனவு மற்றும் சிவகாமியின் சபதமும் படித்து முடித்தேன்.

தமிழ் இலக்கிய உலகில் முழ்க ஆரம்பித்தேன். நம் நாட்டின் இளைஞ்ஞர்கள் பேசுகிற தமிழை டீ. வீ. யில் கேட்டு, நொந்துப் போயி, தமிழ்வளர்ச்சி என்கிற மின்குழு ஒன்றை ஆரம்பித்தேன்.

தமிழ் படிப்பதில் சற்று தேரி விட்டாலும், எழுத முடியவில்லையே என்கிற தாபத்தை அடக்க, தமிழ்தொண்டன் என்ற ப்லொக் எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறேன். இதனால் என் தமிழ் எழுத்தில் வளர்ச்சி உண்டாகுமென்று நம்புகிறேன்.

அன்புடன்,

தமிழ்தொண்டன்